ความตกลงเชงเก้น และ สนธิสัญญามาสทริชท์
ความตกลงเชงเกน
ประเทศที่ลงนามในความตกลงฉบับนี้มีด้วยกัน 30 ประเทศรวมทั้งประเทศในสหภาพยุโรปทุกประเทศ และประเทศนอกสหภาพอีก 3 ประเทศคือ ประเทศไอซ์แลนด์ ประเทศนอร์เวย์ และประเทศสวิตเซอร์แลนด์ปัจจุบันมี 26 ประเทศที่ใช้ความตกลงนี้ สหราชอาณาจักรยังมิได้ใช้กฎนี้ หลังจากที่มีการปฏิบัติข้อตกลงนี้ด่านหรือป้อมตรวจคนเข้าเมืองของประเทศที่อยู่ในเครือเชงเกนก็ถูกรื้อทิ้ง
ประเทศสมาชิกเชงเกน
- ประเทศเบลเยียม
- ประเทศโปแลนด์
- ประเทศโปแลนด์
- ประเทศอิตาลี
- ประเทศสโลวาเกีย
- ประเทศสโลวาเกีย
- ประเทศลักเซมเบิร์ก
- ประเทศโลวีเนีย
- ประเทศโลวีเนีย
- ประเทศเนเธอร์แลนด์
- ประเทศลัตเวีย
- ประเทศลัตเวีย
- ประเทศเดนมาร์ก
- ประเทศลิทัวเนีย
- ประเทศลิทัวเนีย
- ประเทศกรีซ
- ประเทศโมนาโก
- ประเทศโมนาโก
- ประเทศโปรตุเกส
- ประเทศฮังการี
- ประเทศฮังการี
- ประเทศฝรั่งเศส
- ประเทศเอสโตเนีย
- ประเทศเอสโตเนีย
- ประเทศสเปน
- ประเทศมอลตา
- ประเทศมอลตา
- ประเทศเยอรมนี
- ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (ประเทศนอกสหภาพ)
- ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (ประเทศนอกสหภาพ)
- ประเทศออสเตรีย
- ประเทศนอร์เวย์ (ประเทศนอกสหภาพ)
- ประเทศนอร์เวย์ (ประเทศนอกสหภาพ)
- ประเทศฟินแลนด์
- ประเทศไอซ์แลนด์ (ประเทศนอกสหภาพ)
- ประเทศไอซ์แลนด์ (ประเทศนอกสหภาพ)
- ประเทศสวีเดน
สนธิสัญญามาสทริชท์
สนธิสัญญามาสทริชต์ หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนธิสัญญาว่าด้วยสหภาพยุโรป (ย่อ: TEU) ลงนามเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 โดยสมาชิกประชาคมยุโรปในมาสทริชท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์[1] วันที่ 9-10 ธันวาคม พ.ศ. 2534 นครแห่งเดียวกันนี้ได้เป็นที่ประชุมของสภายุโรปซึ่งร่างสนธิสัญญาดังกล่าว[2] ในโอกาสที่สนธิสัญญาฯ มามีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ระหว่างคณะกรรมาธิการเดอลอร์ส (Delors Commission)[3] มีผลให้สหภาพยุโรปถูกจัดตั้งขึ้นและนำไปสู่การก่อตั้งเงินสกุลเดี่ยวของยุโรป คือ ยูโร สนธิสัญญามาสทริชต์ได้ถูกแก้ไขโดยสนธิสัญญาภายหลังในระดับหนึ่ง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น